kōmora

kōmora – pokój wynajęty, kwatera (pol.)

Rodzajż.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…kōmora
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…kōmory
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…kōmorze
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…kōmora
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...kōmorōm
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…kōmorze
Wołacz l. poj. Ty…kōmoro
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…kōmory
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…kōmorōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…kōmorōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…kōmory
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…kōmorami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…kōmorach
Wołacz l. mn. Wy…kōmory
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

POL: wynajęty lokal, mieszkanie pokōj. Często była to jakaś „komórka” w piwnicy, lub  na poddaszu, stąd „komora”

 

Francik cołki życi miyszko kōmorōm, Nie chce mu sie stawiać chałupy, a starać sie ô nia.

Jak żech robiōł we Holandyji, to miyszkali my tam kōmorōm we sztyrech w jednej izbie.

 

 

Podziel się…