słōńce

słōńce – słońce (pol.)

Rodzajn.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…słōńce
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…słōńca
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…słōńcu
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…słōńce
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...słōńcym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…słōńcu
Wołacz l. poj. Ty…słōńce
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…słōńca
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…słōńcōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…słōńcōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…słōńca
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…słōńcami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…słōńcach
Wołacz l. mn. Wy…słōńca
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

 

Powieś te prani na słōńcu, to za chwila bydzie suche.

Słōńce skryło sie za chmurami a sie zamroczyło.

Nareszcie pokozało sie trocha słōńca, bo tyn deszcze sie już mierznie.  (cz: mier-znie)

 

Podziel się…