starość

starość – starość, zmartwienie (pol.)

Rodzajż.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…starość
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…starości
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…starości
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…starość
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...starościōm
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…starości
Wołacz l. poj. Ty…starościo
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…starości
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…starościōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…starościōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…starości
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…starościami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…starościach
Wołacz l. mn. Wy…starości
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

POL: (1) starość, wiek dojrzały; (2) zmartwienie.

 

Człowiek niy może chwila bez starości żyć, dycko sie musi coś stać.

Jo mōm starość, bo mōm krowa jakoś choro, boja sie, coby niy zdechła.

Na starość człowieka sztyjc coś boli, to je normalne.

 

Podej dalij…