szpas

szpas – uciecha, zabawa (pol.); der Spaß, das Spiel (ger.); fun, joy (eng.); zábava, radost (cz.)

Rodzajmnżyw.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…szpas
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…szpasu
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…szpasowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…szpas
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...szpasym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…szpasie
Wołacz l. poj. Ty…szpasie
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…szpasy
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…szpasōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…szpasōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…szpasy
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…szpasami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…szpasach
Wołacz l. mn. Wy…szpasy
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

 

Ze starzikym  mōmy dycko dużo szpasu, jak se wypijōm ze dwa keliszki a zacznōm ôpowiadać wice.

Jak my sie trefiymy to je dycko dużo szpasu, przi muzyce a pieśniczkach.

 

Podziel się…