szpica

szpica – wierzchołek, czubek, ostrze (pol.)

Rodzajż.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…szpica
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…szpice
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…szpicy
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…szpica
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...szpicōm
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…szpicy
Wołacz l. poj. Ty…szpico
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…szpice
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…szpicōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…szpicōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…szpice
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…szpicami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…szpicach
Wołacz l. mn. Wy…szpice
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

POL: (1) czubek , ozdoba choinki.” (2) ostry czubek noża, nożyczek, ołōwka, gwoździa, igły.

 

Dej pozōr, aż tej szpice niy złōmiesz we kredce, bo jo ci ich niy byda sztyjc szpicowoł.

Co to mosz za jegła bez szpice, to ani niy chce do sztofu lyź.

Szpica na chojinka dowo sie na kōniec, coby jōm niy strzaskać.

Sam mosz taki nożyce bez szpicōw, cobyś sie niy bodła.

Podej dalij…