szruba

szruba  – śruba (pol.)

Rodzajż.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…szruba
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…szruby
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…szrubie
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…szruba
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...szrubōm
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…szrubie
Wołacz l. poj. Ty…szrubo
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…szruby
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…szrubōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…szrubōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…szruby
Narz. l. mn. (kimi? czym?) Asza się…szrubami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…szrubach
Wołacz l. mn. Wy…szruby
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

 

Dej mi sam nowo szruba, bo ta staro sie urwała przi ôdkryncaniu.

Sam żeś szruba straciōł, bezto ci tak tyn szusblech trzasko.

Ôdkryncej już sam te szruby, bo niy ma czasu.

 

Podej dalij…