wandrus

wandrus – wędrowiec (pol.)

Rodzajmos.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…wandrus
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…wandrusa
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…wandrusowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…wandrusa
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...wandrusym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…wandrusie
Wołacz l. poj. Ty…wandrusie
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…wandrusy
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…wandrusōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…wandrusōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…wandrusōw
Narz. l. mn. (kimi? czym?) Asza się…wandrusami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…wandrusach
Wołacz l. mn. Wy…wandrusy
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

 

Z niego to je taki wandrus, co by sztyjc po świecie wandrowoł.

Ôtok zaś sam jakiś wandrusy sie po wsi smykały.

Kaj żeś to zaś bōł ty wandrusie cały dziyń?

 

 

Podziel się…