wiyrch

wiyrch – wierzch, powierzchnia, góra (pol.)

Rodzajmnżyw.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…wiyrch
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…wiyrchu
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…wiyrchowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…wiyrch
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...wiyrchym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…wiyrchu
Wołacz l. poj. Ty…wiyrchu
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…wiyrchy
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…wiyrchōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…wiyrchōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…wiyrchy
Narz. l. mn. (kimi? czym?) Asza się…wiyrchami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…wiyrchach
Wołacz l. mn. Wy…wiyrchy
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

 

Tata robi na grubie, ale na wiyrchu, bo go dochtōr niy puści na dōł skuli chorego jednego ôka.

Dej te świyże pierniki na spodek, a na wiyrch te starsze, niech ich piyrsze zjedzōm.

Połōż ta gazeta na wiyrch na telewizōr.

My miyszkōmy na wiyrchu, a moji ôjce na dole.

Ôblycz se mantel na wiyrch na tyn ancug, bo tam je zima.

Podziel się…