żbel

żbel – szczebel (pol.)

Rodzajmnżyw.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…żbel
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…żbela
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…żbelowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…żbel
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...żbelym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…żbelu
Wołacz l. poj. Ty…żbelu
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…żbele
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…żbeli; żbelōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…żbelōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…żbele
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…żbelami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…żbelach
Wołacz l. mn. Wy…żbele
Przimiotnik (jaki? czyj?)-
Rybnik

POL: szczebel, np. w drabinie.

 

Dej pozōr, bo sam jednego żbela brakuje w tej drabinie, aż niy miniesz kroku.

Dej pozōr, bo te żbele sōm zgnite, aż  sie kery  niy złōmie pod tobōm.

Dyć wylyź se jedyn żbel wyżyj, a niy naciōngej sie choćby małpica.

Podej dalij…