kofer

kofer – walizka (pol.); der Koffer (ger.); kufr (cze.); suitcase(eng.)

Rodzajmnżyw.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…kofer
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…kofra
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…kofrowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…kofer
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...kofrym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…kofrze
Wołacz l. poj. Ty…kofrze
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…kofry
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…kofrōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…kofrōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…kofry
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…koframi
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…kofrach
Wołacz l. mn. Wy…kofry
Przimiotnik (jaki? czyj?)-
Rybnik

 

SI: Jeszcze my kofrōw niy rozpakowali, a już zaś my musieli jechać dalij.

PL: Jeszcze nie rozpakowaliśmy walizek, a znowu musieliśmy jechać dalej.

 

SI: Pakuj kofry a jadymy nad morze, pod wiela je pogoda.

PL: Pakuj walizki i jedziemy nad morze, dopóki jest pogoda.

 

SI: Mōm kajś te papiōry we kofrze, yno musza ich poszukać.

PL: Mam gdzieś te dokumenty w walizce, tylko muszę je poszukać.

Podej dalij…