kōmornik

komornik – lokator (pol.)

Rodzajmos.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…kōmornik
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…kōmornika
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…kōmornikowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…kōmornika
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...kōmornikym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…kōmorniku
Wołacz l. poj. Ty…kōmorniku
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…kōmorniki
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…kōmornikōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…kōmornikōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…kōmornikōw
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…kōmornikami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…kōmornikach
Wołacz l. mn. Wy…kōmorniki
Przimiotnik (jaki? czyj?)-

POL: osoba wynajmująca u kogoś lokal, mieszkanie, pokōj. Przeważnie była to jakas „komōrka” w piwnicy, lub na poddaszu, stąd „komornik”

 

SI: Do Mandrelōw zaś sie przikludziyli jacyś nowi kōmorniki.

PL: Do Mandrelów znowu sprowadzili się jacyś nowi lokatorzy.

 

SI: Co to zaś sam mosz za kōmornika we chałupie?

PL: Co to masz tutaj znowu za lokatora w domu?

 

Podej dalij…