korzyni – pieprz (pol.); der Pfeffer (ger.); pepř (cze.); pepper (eng.)
| Rodzaj | n. |
| Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je… | korzyni |
| Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma… | korzynio |
| Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie… | korzyniu |
| Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza… | korzyni |
| Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie... | korzyniym |
| Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we… | korzyniu |
| Wołacz l. poj. Ty… | korzyni |
| Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm… | - |
| Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma… | - |
| Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie… | - |
| Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza… | - |
| Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie… | - |
| Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we… | - |
| Wołacz l. mn. Wy… | - |
| Przimiotnik (jaki? czyj?) | - |
SI: Kery sam nasuł tela korzynio? Aż mie w gymbie poli.
PL: Kto tutaj nasypał tyle pieprzu? Aż mnie w ustach pali.
SI: Sam mosz sōl a korzyni, możesz se dosuć.
PL: Tutaj masz sól i pieprz, możesz sobie dosypać.
SI: Tōmaty jym rada ze solōm a korzyniym.
PL: Pomidory zjadam chętnie z solą i pieprzem.