lauba – altana, weranda, ganek (pol.)
| Rodzaj | ż. |
| Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je… | lauba |
| Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma… | lauby |
| Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie… | laubie |
| Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza… | lauba |
| Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie... | laubōm |
| Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we… | laubie |
| Wołacz l. poj. Ty… | laubo |
| Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm… | lauby |
| Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma… | laubōw |
| Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie… | laubōm |
| Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza… | lauby |
| Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie… | laubami |
| Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we… | laubach |
| Wołacz l. mn. Wy… | lauby |
| Przimiotnik (jaki? czyj?) | laubowy |
SI: Przidź na kawa, siednymy se na ławce pod laubōm a poklachōmy.
PL: Przyjdź n akawę, usiądziemy sobie n aławce pod werandą a poplotkujemy.
SI: Bez lato najlepszy se siednyć we ciyniu w laubie.
PL: Latem najlepiej usiąść sobie w cieniu na werandzie.