kust – żywienie, pokarm (pol.)
| Rodzaj | mnżyw. |
| Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je… | kust |
| Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma… | kustu |
| Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie… | kustowi |
| Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza… | kust |
| Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie... | kustym |
| Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we… | kuście |
| Wołacz l. poj. Ty… | kuście |
| Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm… | kusty |
| Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma… | kustōw |
| Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie… | kustōm |
| Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza… | kusty |
| Narz. l. mn. (kimi? czym?) Asza się… | kustami |
| Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we… | kustach |
| Wołacz l. mn. Wy… | kusty |
| Przimiotnik (jaki? czyj?) | - |
SI: Kej niy chcesz dować nic do kustu, tōż jo ci warzić niy byda.
PL: Jeżeli nie chcesz dawać nic na jedzenie, więc ja ci gotowała nie będę.
SI: Kust je drogi, tōż musisz dać co do kustu.
PL: Jedzenie jest drogie, więc musisz dać coś na jedzenie.
SI: Jo mu niy biera nic do kustu, bo ôn se szporuje na auto.
PL: Ja mu nie biorę nic na jedzenie, bo on sobie oszczędza na samochód.