dōmb

dōmb – dŏb (pol.)

Rodzajmnżyw.
Mn. l. poj. (kto? co?) Sam je…dōmb
Dop. l. poj. (kogo? czego?) Sam ni ma…dymba
Cel. l. poj (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…dymbowi
Bier. l. poj. (kogo? co?) Widza…dōmb
Narz. l. poj. (kim? czym?) Asza sie...dymbym
Msc. l. poj (kim? czym?) Je żech we…dymbie
Wołacz l. poj. Ty…dymbie
Mn. l. mn. (kto? co?) Sam sōm…dymby
Dop. l. mn. (kogo? czego?) Sam ni ma…dymbōw
Cel. l. mn. (kōmu? czymu?) Dziwuja sie…dymbōm
Bier. l. mn. (kogo? co?) Widza…dymby
Narz. l. mn. (kim? czym?) Asza sie…dymbami
Msc. l. mn. (kim? czym?) Je żech we…dymbach
Wołacz l. mn. Wy…dymby
Przimiotnik (jaki? czyj?)dymbowy

 

SI: Dōmb mo twarde drzewo, tōż go tak leko niy urzniesz   (cz: ur-zniesz).

PL: Dąb ma twarde drewno, więc go tak lekko nie przetniesz.

 

SI: To je dōmb, tōż to sie przido na schody, a niy na spolyni.

PL: To jest dąb, więc to się przyda na schody, a nie na spalenie.

 

SI: Do dymba tak leko gwoździa niy wbijesz.

PL: Do dębu tak łatwo gwoździa nie wbijesz.

Podej dalij…