Archives

dugnyć (sie) – szturchnąć, popchnąć (pol.)   Dugnij go yno, niech niy charczy. To ôna mie dugła, bezto żech sie poloła. Jo dugła do stoła a sie trocha kawy wyloło ze szolki.  

durkować (sie) – drukować (pol.)   SI: We durkarni durkujōm gazety a ksiōnżki. PL: W drukarni drukują gazety i książki.   SI: Doł żech durkować ksiōnżka a czakōm na nia. PL: Dałem drukować książkę i czekam na nią.  

dusić (sie) – dusić (pol.)   Niy duś go! Cōż to robisz. Tyn smog nas sam tak dusi kożdo zima. Dostoł żech takigo zapolynio pluc, że żech sie aże dusiōł.  

dwojać (sie) – mówić przez „Wy” (pol.) POL: zwracać się do kogoś w drugiej osobie, przez „Wy”, jako wyraz szacunku dla osoby starszej, lub obcej.   Starrzikōm a ôjcōm sie dwojo, a farorzowi, rechtorowi, abo dochtorowi to sie tyż trojo. My se z Gryjtōm ddycko dwojały, ale terazki już zaczły my se godać za jedno. […]

dychać (sie) – oddychać ,wdychać, żyć (pol.) POL: (1) oddychać, (2) wdychać coś; (3) żyć, dawać oznaki życia.   Latoś poszoł żech na pynzyjo, a se tak po leku dychōm. Cōż ty tak dychosz, dyć zapolynio dostaniesz. Jada do sanatorium do gōr,  a byda tam dychoł świyżym luftym. Tak żech sie dzisio narobiyła, że ladwa […]

dychnyć – odetchnąć (pol.); das aufatmen (ger.); nadechnout se (cze.); take a breather (eng.)   Dychnij se chwila, a jo to skōńcza sztrajchować. Jo se musza chwila dychnyć. Dychnymy se na chwila, zakurzymy, a potym sie chytōmy roboty.  

dyrgotać – drżeć, mieć dreszcze, mieć drgawki (pol.)   Cōż ty tak dyrgocesz? Niy mosz ty czasym gorōnczki? Jo do terazka dyrgoca ze strachu. Było tak zima, że za chwila wszyscy dyrgotali ze zimna a uciekali do chałupōw

działać (sie) – wytwarzać masło w maselniczce (pol.)   Widzisz, że teraz działōm masło, tōż niy moga sie z tobōm bawić. Działała żech masło a dziwała żech sie na film w telewizorze. Jutro byda działała masło, tōż bydzie maślōnka.

dzioć (sie) – nadziewać, dziać się (pol.) Dzisiej dzioli my wōszt do strzewōw. Tata ladowoł miynso do maszynki, a jo krynciōł maszynkōm. Jeś bydōm bezmała wszyscy. Masorz praje dzieje preswōszt, a leberwōszt do strzewōw. Muszymy na wartko dzioć tyn wōszt, a go wyndzić, do zdōnżymy do świōnt.

dziubać (sie) – dziobać (pol.) Dej pozōr, bo tyn kokot dziubie. Kury rade dziubiōm tyn słōnecznik. Nasypej kurōm pszynice, bo niy majōm co dziubać.